Een coupé vol emoties: mensen en tegenslagen

Ik zit in de trein richting werk. We zijn net voorbij ’t Harde wanneer de trein vaart begint te minderen. Op een gegeven moment staan we zelfs compleet stil. Verschillende zuchten beginnen de coupé al te vullen. Dan komt de oproep: “Dames en heren, vanwege een vermoedelijke aanrijding voor ons staan we op het moment stil. Ik weet op het moment nog weinig meer. Ik houd u op de hoogte”. De coupé wordt rumoerig. Wat gebeurd er allemaal om mij heen?

De een begint te vloeken. “Altijd weer dat gedoe met de NS. Had ik toch met de auto moeten gaan!” De ander begint direct mensen te bellen. Hier een belletje dat ze later is. Daar een belletje dat ze het waarschijnlijk niet gaat halen, maar eigenlijk ook niet veel meer weet. Weer een laatste haalt zijn schouders op en gaat terug naar haar serie. Rustig, want meer dan dat kan ze toch niet doen.

Verschillende mensen, verschillende reacties
De trein is nokvol. Het is de intercity naar Rotterdam in de spits, dus heel vreemd is het niet. Mensen die naar werk moeten, naar afspraken of naar familie. Onder ons bevinden zich ook enkele geluksvogels. Grote koffers verraden hun vakantieplannen.

Een nieuwe oproep komt. Aanrijding met een persoon van de trein voor ons. We staan nog wel even stil. Verder naar Amersfoort, Utrecht en Rotterdam gaat hem sowieso niet worden. Er wordt gekeken naar vervangend vervoer en hoe we terug kunnen. Nu barst het echt los en wordt het steeds duidelijker hoe verschillende mensen reageren op slecht nieuws.Het is fascinerend. Laten we kort langsgaan wat ik allemaal zie.

De tierende man in pak
Een man in driedelig pak pakt zuchtend en binnensmonds vloekend zijn telefoon.Ik vang nog wat op over “idiote NS”, “moet die dan net nu voor deze trein springen” en “dag  verpest”. Druk begint hij te bellen. De ene afspraak verzet hij. De ander zegt hij resoluut af. Aan de andere kant van de telefoon probeert iemand het iets te licht op te vatten. Dit werkt overduidelijk niet en de onbekende persoon ontvang een flinke sneer. Ook een passerende conducteur deze de wind van voren. “Tja meneer, ik vind het ook erg vervelend” reageert deze rustig.  “Maar er is op het moment weinig wat ik meer kan dan doen dan ik nu doe”. De man in pak moet niets van het antwoord hebben en duikt geïrriteerd terug zijn telefoon in.

Groep reizende meiden
Iets verderop zit een groepje meiden. Bepakt en bezakt met koffers en tassen. Zo te zien op weg naar Schiphol om vakantie te vieren. Zelfs binnen de groep zie je verschillende reacties. De een raakt in paniek. “Gaan we de vlucht nog wel halen? Is de hele vakantie nu verpest? Man, waarom overkomt ons dit ook altijd!”. Ze ziet de vakantie al helemaal in rook opgaan.
Een ander is  juist opvallend kalm en zakt wat onderuit. “Doe toch eens rustig, er is toch niks wat we nu kunnen doen. Laten we gewoon afwachten en dan komt het vast wel goed”. Nummer drie weet wat zelfvoldaan toe te voegen dat dit preciés de reden is dat ze zo veel uur van te voren weg wilde. Je weet maar nooit wat er gebeurd, dus graag gedaan! Een vierde dame weet de zorgen sterk te relativeren. “Achja, het komt vast wel goed. Als dit het ergste is. Moet je je voorstellen hoe die persoon zich gevoeld moet hebben om zoiets te doen. Dit overleven we wel”. Daar heeft ze een goed punt, en de rest valt een beetje stil. Snel wordt er op de telefoon gekeken naar andere opties. Ouders worden gebeld en het internet in recordtijd uitgelezen.

Je opjutten heeft niet zo veel zin
In de stoelen naast mij slaateen jonge man alles rustig gade. Net als ik neemt hij alles in zich en op moet lachen wanneer de tierende man weer eens een ongelukkige secretaresse te pakken heeft. Ik merk op dat hij er allemaal behoorlijk rustig onder blijft. “Tja, je kun je er enorm over opjutten, maar dat heeft toch niet zo veel zin. De trein gaat er niet opeens van rijden ofzo. Ik ga er vanuit dat de mensen van de NS doen wat ze kunnen. Zij kunnen er ook niets aan doen dat dit soort dingen gebeuren. Je bezorgt jezelf alleen maar stress door zo moeilijk te doen”. Hij knikt richting de meneer die ondertussen onrustig de coupé door aan het ijsberen is.

Ondertussen heb ik ook maar richting werk gebeld en de situatie uitgelegd. Ik heb geen idee hoe lang dit nog gaat duren en of het überhaupt nog zin heeft om richting kantoor te komen. Waarschijnlijk werk ik thuis en dan kijken we wel weer verder. Afspraken worden verzet en ik ga nog even aan het werk, voor zover dat kan.

“Je werkt jezelf alleen maar in de stress door zo moeilijk te doen.”

En weer verder
Ondertussen komt een laatste oproep. Treinen achter ons zijn omgedraaid . Ook wij gaan terug richting ’t Harde. Van daaruit gaan er bussen naar Zwolle. Na ongeveer 3 uur reizen ben ik terug op het punt waar ik begon. Handig? Nee, dat niet. Heb ik er veel aan kunnen doen? Nee, dat dan ook weer niet.

De man in pak staat uiteindelijk druk een discussie te voeren met de conducteur buiten. De groep meiden stappen met zijn allen in een auto van een van de vaders, die hen dan toch maar naar Schiphol gaat brengen. Ik groet de man die naast mij zat en we wensen elkaar nog een fijne dag. Hij gaat lekker weer terug naar huis.

Zo zijn er verschillende manieren langsgekomen van omgaan met tegenslagen. Vloeken, tieren en afreageren op anderen. Pragmatisch en oplossingsgericht een andere manier zoeken. Of gewoon alles rustig over je heen laten komen en kijken wat er gebeurd. Wat werkt nou beter? Qua stress niveaus lijkt dat me wel duidelijk. Toch heeft iedereen een eigen voorkeur. Iedereen is geneigd om zich op een bepaalde manier te gedragen. Hoe gedraag jij je in een situatie als deze? Wat werkt wel en wat werkt niet? Is er een “beste manier?” en zou deze manier echt zo veel verschillen per persoon?

Stress is een gegeven en hoeft geen probleem te zijn als er voldoende energie tegenover staat. Jij kan er zelf voor zorgen dat je voldoende energie hebt. Je kunt je energie vergroten door je psychologische fitheid en duurzame inzetbaarheid te vergroten. Door grip te krijgen op jezelf en de omstandigheden. Door de dingen te doen die waarde hebben en energie geven. Door er uit te halen wat er in zit.

Bij Procam geven we aandacht aan jouw energieniveau en hoe je die kan verhogen door het inzetten van de e-developmenttool GRIP. Met GRIP krijg je door middel van een energiemeting inzicht in stressoren en energiebronnen en door middel van de e-modules handvatten hoe je meer bevlogen kan worden in je werk. De training ‘Inzicht in stress’ is onderdeel van onze CareerCraft Academy. Meer informatie over de trainingen binnen onze CareerCraft Academy kan je vinden op onze website.

Meld je aan
BIJ PROCAM...
  • Kies jij zelf je IT baan bij één van onze opdrachtgevers.
  • Volg jij trainingen die het beste in jou naar boven halen.
  • Krijg jij persoonlijke begeleiding van jouw eigen coach.
  • Ontwikkel jij jezelf als veelzijdige professional.
  • Volg jij je trainingen met een vaste groep trainees.
  • Word jij onderdeel van de bruisende Procam community.